Donderdag 16 en vrijdag 17 februari: week 1 in Brunei ten einde

Op donderdag en vrijdag was het gewoon druk met werk, zoals het eerste deel van de week. Op donderdag nodigde David mijzelf en Hee-Juan uit om met hem te gaan lunchen. Dat was gezellig, we gingen naar de Chinees. Ik had een of ander soepie met groenten en vis (?) en dat was best lekker. Daarna bestelde David nog een soort van plakzooi gemaakt van rijst met nog iets erin...beetje vaag en zo smaakte het ook!

David en Hee-Juan:

Hee-Juan en Iris:


Omdat ik nog niet zoveel foto's had gemaakt in Brunei schoot ik donderdagavond een plaatje van mijn kamer in het guesthouse:

Best een aardige kamer hoor. Aan de achterkant keek ik uit op de Panaga-club, dat sportcentrum waar ik het al eerder over had. Hieronder zie je een stukkie voetbalveld en 1 van de vele tennisbanen. Dat gebouwtje zijn volgens mij toiletten, het echte gebouw ligt iets verder weg.

En toen heb ik ook maar meteen wat foto's genomen van de eetzaal waar ik iedere dag in mijn eentje zat te eten.... dan weet je meteen ook hoe dat eruitziet.

Hieronder zie je mijn uitzicht vanaf mijn tafeltje...beetje leeg allemaal.

En toen op vrijdag heb ik ook maar wat plaatjes gemaakt van mijn huurauto op de parkeerplaats bij het Learning Centre....

...en van het "One Billion Barrel-monument" dat vlakbij het werk staat.

Ze hebben hier al aardig wat olie uit de grond gehaald zoals je ziet....

Op onderstaande foto zie je het uitzicht vanaf het monument met in de verte een ja-knikker die olie oppompt. Daarvan staan er best veel verspreid langs de kust hier.

Uitzicht over het strand (niet echt geschikt voor recreatie)

En uitzicht vanaf het monument terug naar de weg...


Al met al niet heel erg schokkend deze foto's, maar dat komt omdat ik in de eerste week hard heb gewerkt en verder weinig actiefs of sociaals heb meegemaakt (op 2x lunch met David na).
O ja, op vrijdag heb ik nog geluncht bij Steve Brown, een ex-collega uit Noordwijkerhout. Daar heb ik geen foto's van maar het was wel erg leuk. Vooral om te zien hoe hij woont als expat...het is een luxe leventje maar er komt ook veel stress bij kijken om alles te organiseren zeg!

Tot zover week 1 van Iris in Brunei.
Volgende keer zal ik de foto's van het weekend erop zetten!

Maandag 13 februari-woensdag 15 februari: Iris werkt in Brunei

Op maandagmorgen om 7.30 was ik klaar voor vertrek naar kantoor: alleen had ik geen idee waar dat was! Bij de receptie van het Guesthouse (zie foto's hieronder) kreeg ik een autosleutel overhandigd van de huurauto die voor me geregeld was. Gelukkig kon de meneer van de receptie me vertellen hoe ik moest rijden (helemaal rechtdoor en aan het einde links), dus ik ging op pad.

Foto's van de ingang van het guesthouse waar Iris van ma 13 feb tot zon 19 feb verblijft:


Het guesthouse is best aardig, de kamers zijn ruim maar alles is best verouderd. Blijkbaar gaan ze het volgend jaar slopen om vervolgens in 2 jaar tijd een nieuwe neer te zetten. Het is compleet bezit van Shell, en mensen die er werken (zoals ik) of er gaan werken voor 4 jaar (expats) verblijven er. Op dit moment is het redelijk uitgestorven: behalve ik zit er een Noor met vrouw en kind (expat die wacht op een huis) en nog een Maleisier op werkbezoek. Voor ontbijt en diner zit ik meestal in mijn eentje in het restaurant. Dan staan er 4 obers toe te kijken hoe ik zit te eten en da's niet echt comfortabel!

Voor het ontbijt kun je kiezen of je eieren of fuit of cornflakes wil, ik eet elke dag vers fruit. Erg lekker. Voor het diner kun je niks kiezen, ze zetten gewoon iets voor en dan hoop je dat je het lust. Het is allemaal niet erg culinair maar best te eten!

The office: Op de foto's hieronder zie je de gebouwen van het Learning & Development Centre, alwaar ze trainingen geven aan de Brunei Shell Petroleum (BSP) studenten. De eerste foto is van het kantoor waar ik werk. Vlakbij is er ook nog een groot gebouw van BSP headquarters, een modern kantoorgebouw waar ik verder niet kom.


Op maandagmorgen toen ik daar kwam werd ik meteen ontvangen door David, de teamleider van het Leadership development team. Hij nam eerst uitgebreid de tijd om met me door te nemen wat er van me werd verwacht (dat was wel fijn want dat wist ik ook niet echt), en daarna kreeg ik een rondleiding en werd ik aan iedereen voorgesteld. Toen was het ineens 11.00 en toen bracht hij me naar mijn kantoor (jawel, er was een eigen kantoor voor me geregeld!) en kon ik mijn computer opstarten. Ik had ruim 200 emails dus ik was meteen druk bezig. Om 12.00 kwam David me halen voor de lunch en hij nam me mee naar Seria (het plaatsje waar BSP is) om bij een Chinees tentje te eten. Erg interessant. Hij vroeg me ook meteen of het mogelijk was om meteen die middag een presentatie te geven aan zijn team en dus was ik de rest van de middag bezig met het voorbereiden van die presentatie, het geven van die presentatie, en de nabespreking met enkelen geinteresseerden. Toen was het 17.00 en had ik nog al die emails....

Toen ik terugwas in het Guesthouse had ik er een hele drukke eerste dag opzitten! wat een indrukken allemaal. Het was wel duidelijk dat BSP gebruik wil maken van mijn tijd!
Na een snel diner bezocht ik de Panaga Club, een recreatieclub naast het guesthouse waar voornamelijk de expats van gebruik maken. Ik kreeg een tijdelijk lidmaatschap.

Panaga Club zwembad:

Bij de Panagaclub kun je ondermeer: eten, golfen, zwemmen, tennissen, squashen, yoga-en, knutselen, computeren, fitnessen, tafeltennissen, zeilen....het ligt dan ook direct aan het strand.

Dat strand lijkt trouwens op het strand in Miri: heel smal, niet erg schoon en totaal niet geschikt om te zonnebaden vanwege de sandflies die in je benen bijten.

Als ik erg sportief zou zijn dan had ik het wel geweten: dan zou ik elke dag na het werk in die club vertoeven....maar ja dat zit er niet in.
Toen ik het had gezien, nam ik mezelf voor om dinsdagavond te zwemmen na het werk. Dat heb ik uiteindelijk niet gedaan omdat ik te moe was van wederom een lange werkdag. Maar op woensdagavond heb ik wel gezwommen...ik heb het een half uur volgehouden.

Dinsdag was weer een dag met meetings. Voor de lunch was ik terug gegaan naar het guesthouse, alwaar ik in mijn eentje zat te eten. Daar vond ik niks aan dus de rest van de week deed ik dat niet meer. Na de lunch moest ik weer allerlei presentaties voorbereiden voor woensdag, dit keer ging het over het nieuwe SOU computersysteem. Op woensdagmiddag gaf ik die presentatie, 's middags at ik in mijn eentje in een Tandooritentje in Seria. 's Avonds ging ik zwemmen.

Ik heb niet erg veel foto's gemaakt in de eerste drie dagen in Brunei, vooral omdat ik meestal aan het werk was of sliep. Trouwens, woensdagnacht onweerde het verschrikkelijk. Zo hard en zo dichtbij en zo langdurig heb ik het in mijn leven nog niet meegemaakt!

Groetjes van Iris, meer volgt na het weekend (ik zal weer wat foto's schieten).

Zaterdag 11 februari en zondag 12 februari: Iris reist af naar Kuala Lumpur en de volgende dag naar Miri en Brunei.

Op zaterdagmorgen hoefde ik gelukkig niet te haasten want mijn taxi vertrok pas om 12.00 naar het vliegveld. Om 9.00 met Kaas en Toet ontbeten, en daarna op mijn gemak de koffer ingepakt, nog koffie gedronken op het balkon, en toen langzaam richting receptie om uit te checken. En wat een verrassing: in de lobby zat een heel afscheidscomité op me te wachten!
Kaas en Toet, Dirk en Lia, John en Akke, en Duke en Donna kwamen gedag zeggen.


Tussendoor liep ik snel even naar het zwembad om gedag te zeggen aan Brian & Sandra en Brian & Berryl. Duke en Donna gaven me zelfs een kaart en een afscheidskado!

Aardig van ze he? Penang is zo slecht nog niet!

Nou ja, en toen ging ik dus op weg. Kaas zwaaide me uit en Toet ging met me mee in de taxi. We hebben haar onderweg gedropt zodat ze naar de Taipusan optocht kon kijken (mannen met spiezen en haken in hun lichaam). Ben benieuwd hoe dat was, ik zag er eentje lopen met haken toen de taxi stopte.

Daarna ging ik naar het vliegveld, ik was er 2 uur voor vertrek en dat was meer dan voldoende. Ik moest wederom extra betalen omdat mijn koffer te zwaar was, en het vliegtuig vertrok 30 minuten te laat. De piloot heeft denk iets sneller gevlogen, want ik was slechts 15 minuten te laat geland in Kuala Lumpur. Nadat ik mijn koffer had opgehaald liep ik naar buiten, alwaar Arlette en haar zoontje Sean net aan kwamen rijden met de taxi. Ik stapte in de taxi en we reden naar Arlette's appartement in Cyberjaya.

Arlette is een oud-collega van Iris uit de tijd dat ze in Noordwijkerhout werkte. Nu zit Iris in Rijswijk en Arlette in Maleisie....hmmm...op een of andere manier heeft Arlette dat beter geregeld! Die avond nam Arlette me mee achterop haar scooter (lijkt op een brommer maar hij gaat 120 dus het is toch echt een motor!) om Cyberjaya te bekijken. Ik heb gezien waar ze werkt in het Shell kantoor en het ziet er allemaal picobello uit! Daarna gingen we uit eten in een hotel vlakbij.

Bij het hotel was een hangmat waar Iris even op de foto moest (Arlette neemt deze hangmatfoto's van al haar gasten, erg grappig). Alleen Iris was niet erg stabiel en dus lag ze in no time op de grond! Daarbij werd ze 2x gestoken door een mug dus dat betekende jeuk in de komende dagen.

Iris en Arlette in de hangmat:

Het eten was erg lekker, in de tuin naast ons openluchtrestaurant was een bruiloft aan de gang van een Nederlandse Shell-collega met zijn Maleisische (?) bruid. Leuk om te zien allemaal, alleen het lullige was dat het hard ging regenen en dus viel het bruiloftsdiner een beetje in het water. Ondertussen was Arlette's zoontje met zijn vriendje aan het rondhollen, die jongens vermaakten zich prima daar!


Na een avondje bijkletsen in Arlette's huis heb ik lekker geslapen in het bed van haar zoontje. Sean mocht bij zijn moeder in bed. De volgende dag scheen al vroeg de zon in de slaapkamer, dus dat was prettig wakker worden. Het was een luie ochtend op het balkon en Arlette en ik hebben elkaar weer even op de hoogte gebracht van de gebeurtenissen in ons leven en ook heeft ze mij verteld hoe het is om in Maleisie te werken. Erg interessant!

Dit is het uitzicht vanaf Arlette's balkon op zondagmorgen:

Het is net een ansichtkaart. Cyberjaya is een vreemde plek: het is ontzettend nieuw en mooi allemaal, totaal niet zoals de rest van Maleisie. Het is een plek die door de regering gecreeerd is om er alle computerbedrijven neer te planten. Dit maakt dat alles heel kunstmatig is. Zelfs het mooie meer en de palmbomen zijn "nep", het is puur aangelegd voor het uitzicht en mag niet voor recreatie gebruikt worden!

De woonkamer van Arlette:


Om 13.00 kwam de taxichauffeur me ophalen en ging ik weer op pad. Het was een kort bezoek, maar ik ben blij dat ik effe ben geweest want ik vond het erg interessant en gezellig. Om 15.15 vloog ik naar Miri en de vlucht was dit keer gewoon op tijd. Toen ik om 17.30 aankwam en mijn koffer had opgehaald, stond de chauffeur al op me te wachten om me naar Brunei te brengen. dat was anderhalf uur rijden en in het donker kwam ik aan bij het BSP Guesthouse. Ik heb toen mijn koffer uitgepakt, Frank opgebeld en snel iets gegeten en daarna ben ik mijn bed in gerold...het was een vermoeiende dag.

Groetjes van Iris

Vrijdag 10 februari 2006: Laatste vakantiedag van Iris in Penang.

Van vrijdag t/m zondag was er een Hindu-feest genaamd Taipusan (ofzoiets).
Daar gingen we op vrijdag naartoe, samen met Joop. Op die dag wordt er een god naar een tempel in een grot gebracht en die god zit op een kar die getrokken wordt door buffels. De buffels mogen alleen over water lopen dat nog nooit gebruikt is en daarom gooien de mensen kokosnoten kapot op straat zodat de buffels over het water uit de kokosnoten lopen (aldus Joop). Je moet er maar op komen.


Overal op straat liggen de bergen kokosnoten te wachten op de stoet.
Heel veel Indische vrouwen lopen in erg mooie kleren rond. Toet kijkt haar ogen uit.

Na een tijdje wachten komen er een zootje mannen langs die van alles richting tempel sjouwen...

Geen idee wat het allemaal was maar we dachten eerst dat dit het was...toen bleek dat er nog meer achteraan kwam. Terwijl we daarop wachtten nam Joop foto's van vrouwen in mooie jurken:


Deze wachtende kids werden door een fotograaf op de kiek gezet. Misschien zijn ze wel in de krant gekomen.

En toen begon het festijn: in de verte konden we de kar met de god aan zien komen en de mensen begonnen met veel plezier (en grof geweld) de kokosnoten kapot te smijten op de straat!
Ik heb er van dichtbij een paar foto's van kunnen nemen, met als gevolg dat mijn broek onder de kokosmelk zat ;-)


Echt erg grappig om te zien hoe serieus deze kokosnotensessie is voor de mensen...voor ons is het meer alsof het een leuke grap is.

En terwijl de ene groep aan het gooien is, is de andere groep verderop in de straat aan het voorbereiden. De kokosnoten werden eerst in de fik gestoken en als het uitgebrand was dan begonnen ze ermee te smijten.

Wat ook interessant was: meteen als een berg kokosnoten kapotgesmeten was, kwamen er twee mannetjes in een minibulldozer om de troep aan de kant te schuiven. Volgens zeggen gaan die kokosnoten netjes naar de fabriek om ze te verwerken.

Na het kokosnotensmijten duurde het weer effe voordat de volgende voorstelling begon. Kaas ging maar effe tussen de Indiers zitten om erop te wachten.


En toen was het zover: de god kwam eraan!

De mensen liepen ernaar toe, meestal met een schaaltje fruit en een halve kokosnoot en een envelop met geld, en dan werd dat schaaltje overhandigd aan de mensen op de kar. Het geld werd in de pot gestopt, de kokosnoot werd aangestoken en het fruit werd gezegend (of zoiets).


Dan kregen ze het schaaltje weer terug met die brandende kokosnoot erop en dan liepen er snel mee naar de rest van de familie die langs de kant van de weg stond te wachten. Met zijn allen stonden ze dan naar dat schaaltje te bidden, en het fruit raakten ze aan en dan raakten ze hun gezicht aan. Ik denk dat het een soort van zegening is voor ze. Erg interessant om te zien, vooral ook die drukte en al dat geld dat wordt geschonken....het zal een rijke god zijn!

Na een stop van een kwartier ofzo mochten de buffels weer verder lopen naar de volgende groep in de menigte. Met veel muziek en herrie kwam de stoet even in beweging, om een aantal meters verderop weer te stoppen om alles in ontvangst te nemen. Ik denk dat die god er wel een dag over heeft gedaan om de grot/tempel te bereiken.

En dat was dan nog maar het begin van het feest! Zaterdag was eigenlijk de echte dag voor Taipusan want dan gaan de mannen en vrouwen naar de grot om te offeren. Dat schijnt een heel spektakel te zijn omdat ze spiezen door hun wangen en tong steken en haken in hun rug waarmee ze hele karren voortrekken! Dat bloederige spektakel heb ik dus moeten missen, maar in ieder geval was het kokosnotenfestijn ook erg interessant.

Op vrijdagavond was het dan ons laatste diner samen, en daarom had Iris haar ouders uitgenodigd voor een BBQ buffet in een mooi hotel. Met name de Kaas was daarmee erg in zijn nopjes!


En hoewel Toet volgens eigen zeggen helemaal niet moeilijk is met eten, lust ze toch bar weinig. Daarom is het altijd maar de vraag of zo'n buffet bij haar in de smaak valt.....hier zie je Toet die het dessert-buffet aan het keuren is....het was goedgekeurd!

Maar voor het toetjestijd was moest er eerst wat vlees en vis verorberd worden: er waren oesters, kreeften, zalmmoten, een rack van beef (zie hieronder, een favoriet van Kaas), dikke lamskoteletten, een lamsbout.... en dan heb ik de voorgerechten en saladebar voor het gemak maar overgeslagen!


Het ging die avond trouwens heel hard regenen en bliksemen, maar goed dat we lekker in het hotelrestaurant zaten en niet in de open lucht bij de foodcourt....
Hieronder Toet en haar Toetjes:


Al met al was het een goeie afsluiter van 2 fijne weken in Penang!



Groetjes van Iris